- --home--
- --bio--
- --werken--
- --teksten--
Aria & Trajectories
Deze beide werken werden gemaakt voor binnenlokaties met dagelijkse objecten en materialen, zoals de living van een huis, een cafe, gemeenschapshuis, enz. Beide werken zijn nog niet uitgevoerd. Ze werden wel gerepeteerd maar de concerten zijn nooit doorgegaan.
Aria (= lucht) is een locatiespecifieke performance waarbij vier of meer muzikanten lucht blazen in kieren, spleten, gaten, holtes van een kamer of tegen wanden en oppervlaktes van objecten en meubels. Dit doen ze niet enkel met de mond maar ook met spuitbussen of compressoren. Het publiek hoort en ziet dus wat er gebeurt als de wind vrij spel zou hebben in een gebouw en allerlei soorten geruis en gefluit weerklinken. De performance is bedoeld voor een ingesloten, niet al te grote ruimte waarin geleefd of gewerkt wordt zodat er allerlei dagelijkse voorwerpen en objecten rondslingeren.
In Trajectories slaan vier of meer slagwerkers een constante puls op objecten, tafels, kasten, muren, vloeren, ... in een living of andere bewoonde ruimte. Ze bespelen nooit dezelfde plaats maar leggen op die dagelijkse objecten een parcours af en creëren daardoor subtiele, geleidelijke timbreverschillen. Ze verluiden en verzachten ook in curves onafhankelijk van de timbreverschillen. Zo tasten de uitvoerders dagelijkse objecten af. Het publiek ziet en hoort hoe een afstand van enkele centimeters op een muur of vloer een andere klankwereld produceert.
• audio opname van een repetitie van Aria in december 2017. Omdat het een repetitie was (met bijgeluiden en minder gelukte passages) heb ik een paar delen weggelaten, de andere aan elkaar geplakt in de oorspronkelijke volgorde en zo de duur van ca. 15 minuten herleid tot 5.
• de (voorlopige) partituur van Aria en Trajectories.
No Room
Een kamer, huis of concertzaal heeft grenzen die een binnen- en buitenervaring creëren. Ingesloten ruimtes - en de grenzen daarvan - lekken en brengen geluid van buiten naar binnen. Als de binnenruimte 's nachts stil wordt, worden de muren hoorbaar en beginnen ze te spreken.
In No Room wordt de omliggende architectuur van een ingesloten ruimte verkend. Uitvoerders spelen buiten de concertruimte op aangrenzende muren, vloeren, leidingen, verluchtingssystemen, enz. Het geluid bereikt het publiek via de muren en de architectuurelementen. Een microfoon pikt ook het geluid op buiten de concert zaal en fragmenten van deze live omgevingsgeluiden zijn te horen in de concertruimte.
• uitvoering: 8 december 2017 in de Miry Zaal (School of Arts, Gent) door the Third Guy.
• de partituur en extra documentatie (in het Engels).
Muziekstraat
In Muziekstraat spelen lokale muzikanten vanuit huizen met een raam of deur open. Het publiek wandelt in een stoet op straat met twee begeleidende muzikanten. Zo onstaat een collage van muziekjes die de luisteraar op straat tegemoet waaien! Het werk wil de grote klankdiversiteit in een buurt laten horen, niet alleen de veelheid aan muziekstijlen maar ook de verschillende sociale belevingsvormen van muziek en de lokale architectuur die met zijn specifieke akoestiek de buurtgeluiden vervormt.
• uitvoering: op zaterdag 21 januari 2017 in de Biekorfstraat en Zeemstraat (Dampoort - Gent), gerealiseerd in samenwerking met het buurtcomité de Biekorf. Verspreid over 20 lokaties langs het traject van de parade speelden meer dan 25 (vooral amateur) muzikanten, samen met Aya Suzuki (slagwerk) en Thomas Moore (trombone) in de stoet.
• live opname van de volledige uitvoering op 21 januari 2017.
• blog pagina over de artistieke, compositorische keuzes bij het maken van Music Street.
• de partituur en extra documentatie (in het Engels).
Hoorizon
In een open landschap wandelen muzikanten weg van het publiek, de uitvoerders spelen instrumenten met een verschillende luidsterkte. Het punt en moment waarop hun muziek verdwijnt in de verte, onhoorbaar wordt, opgaat in de omgeving en uitsterft is voor elke uitvoerder verschillend. De 'geluidshorizon' ligt telkens op een andere afstand van het publiek. Elke muzikant speelt eigen muziek en wandelt een afzonderlijk parcours. Hierdoor ontstaat een ruimtelijke polyfonie van afzonderlijke muziekpartijen die heel geleidelijk verzachten en vervormd worden door de omgeving en haar geluiden.
• uitvoering: op 2 juni 2017 tijdens de Nocturne Campo Santo (op de Campo Santo begraafplaats in Gent, Sint-Amandsberg) met trompet (Bert Bernaerts), bariton saxofoon (Pol Mareen) en slagwerk (Wim Konink). De muziek die in deze versie van Hoorizon verwerkt werd is de Villanelle 'Io volo sopra il cielo' (anoniem renaissance werk), het volkslied 'Ich habe der Fruhling gesehen' en het lied 'Die Jungfrau und der Tod' (Carl Loewe, 19de eeuw). De keuze van deze werken werd ingegeven door de tegenstelling tussen de (lente)natuur en de wijde, open ruimte aan de ene kant en het kerkhof en de daaraan verbonden thema's als de dood en het afscheid aan de andere.
• uitvoering: op 22 december 2016 tijdens de Noorderlicht parade in het Park Spoor Noord (Antwerpen) met uitvoerders Thomas Moore (trombone), Aida Lopez (piccolo) en een band van doedelzakspelers en slagwerkers (Metropolitan Antwerp) o.l.v. Adam Clarke.
• live opname: de eerste 10 minuten van de uitvoering op de Campo Santo begraafplaats (trompet, bariton sax, klokkenspel en omgevingsgeluiden zoals een vliegtuig, trein, vogels,...).
• de partituur en extra documentatie bij deze tekstpartituur.
foto: Zena Vanden Block
Plain
Plain dient uitgevoerd te worden in een binnenruimte of kleine, ommuurde buitenlocatie. Aangehouden egale tonen of ruisklanken worden in gang gezet of afgebroken door heel korte klanken, alle klanken zijn grotendeels gebaseerd op de tonen, geluiden, materialen en architectuur van de ruimte waar de uitvoering plaatsvindt. Op die manier krijg je een afwisseling van aangehouden, stilstaande, bevroren klanken en stiltes, waarachter steeds weer nieuwe en oude klanken en omgevingsgeluiden tevoorschijn komen.
• uitvoering: 27 october 2016 in de leeszaal van de bibliotheek in de Singel (Antwerpen) tijdens Articulate Research Days.
• de partituur en extra documentatie bij deze tekstpartituur.
Beving Rozebroeken (Bebung)
Beving Rozebroeken (Bebung) wil de concertplaats en de aanwezige voorwerpen, planten, dieren, bewoners en architectuur hoorbaar doen trillen. De hoofdpartij bestaat uit het bespelen van objecten en materialen op de concertplaats door deze aan te slaan met handen of (slagwerk)stokken. Het werk draait niet zozeer om de hoorbare, spontaan aanwezige omgevingsgeluiden als wel om de (latente) klanken die in objecten vervat zitten en tot leven gewekt dienen te worden. Meer info vind je in mijn blogarchief (post 3).
• uitvoering: 27 augustus 2016 in het Rozebroeken park tijdens het Cinepuur openlucht filmfestival, met de steun van de Stad Gent.
• live opname: de eerste 5 minuten van de uitvoering in het Rozebroeken park.
• de partituur en de video (animated score) voor de BEAT partij.
Open Fields
Open Fields is gemaakt om in een grote (buiten)ruimte uitgevoerd te worden. Vier muzikanten zitten verspreid en op grote afstand rondom het publiek, terwijl drie andere spelers vlakbij het publiek zitten. In de loop van het werk bewegen drie van de vier verre muzikanten geleidelijk in de richting van het publiek. Het werk knopt aan bij de 20ste eeuwse traditie om de plaatsing van de instrumenten in een uitvoering maximaal te benutten.
In dit werk probeer ik een transparante klank na te streven: de muziek trekt niet enkel de aandacht naar zichzelf toe maar laat veel ruimte open om de omgeving te beluisteren en leren kennen. Door de soberheid, spatialisatie en mobiliteit van de muzikanten mengt de muziek zich met de omgeving(sgeluiden).
• uitvoering: 27 augustus 2016 in het Rozebroeken park tijdens het Cinepuur openlucht filmfestival, met de steun van de Stad Gent.
• bezetting: sopraansax, trombone, percussie (2 uitvoerders), fluit, clarinet, accordion
Rasuren
Net zoals de vroegere compositie (fl)ASH bestaat dit werk uit korte fragmenten in verschillende stijlen die door het slagwerk plots aangekondigd of afgebroken worden. Een rasuur is de correctiewijze op perkament waarbij met een schrijfmes fouten weggekrast werden zodat ze overschreven konden worden. Rasuren is deels geïnspireerd op het compositieproces van Beethoven die vaak schetsen en versies maakte bij het componeren.
• geschreven in opdracht van Paulo De Assis zijn Deleuzabelli Variations project en het Hermes Ensemble.
• uitvoeringen: 29 september 2015 in de School of Arts Gent (Hoogpoort, Miry zaal, 20.00) en 9 november 2015 in de Bijloke Gent door het Hermes Ensemble.
Points to make
Deze compositie is gemaakt voor een visuele installatie van de kunstenares Alice De Mont. Dit werk bestaat uit vijf delen of secties die in een verschillende volgorde uitgevoerd kunnen worden, met herhalingen of weglatingen van secties. De instrumentatie is vrij en de uitvoerders worden uitgenodigd om allerlei staccato speelwijzen te zoeken op hun instrument. De timing van deze korte toonhoogtes is niet gedetailleerd weergegeven waardoor een heterofone textuur ontstaat.
• opnames: versie 1: deel B (luid), vervolgens E en opnieuw deel B (nu zacht)
• opnames: versie 2: deel C gevolgd door D
(fl)ASH
(fl)ASH is gebouwd op het fenomeen van verblinding dat ontstaat na een kort muziekfragment. Als een kort muziekfragment van slechts enkele seconden gevolgd wordt door een stilte, creëert dit een verbijstering/verwondering bij de luisteraar waarna die de tijd heeft om zich opnieuw in te beelden (en na te denken over) wat er te horen was. Door het abrupt afbreken van de fragmenten probeer ik het 'nagalm' effect bij de luisteraar nog te verhogen.
(fl)ASH is een statisch werk om de nadruk te kunnen leggen op het 'hier en nu'. De vorm is minimalistisch en suggestief: op korte termijn komen er geregeld herhalingen voor van (gelijkaardige) fragmenten, maar op lange termijn -langer dan 30 seconden- zijn er maar een heel klein aantal verwijzingen naar vorige fragmenten. Daarenboven zal de luisteraar wellicht eigen verbanden smeden tussen de talrijke fragmenten.
(fl)ASH is genoteerd als een open, grafische partituur waarvoor fragmenten van onafgewerkte muziek gezocht moeten worden. De fragmenten kunnen dus uit werken komen die nooit afgemaakt zijn door de componist, vaak omdat hij/zij overleed voor het werk af was of omdat de materiële productie (vb van een opera) onmogelijk bleek te zijn. Voor de eerste versie van (fl)ASH werden bijvoorbeeld fragmenten gebruikt van onafgewerkte muziek van J. Haydn, J.S. Bach, W.A. Mozart, Fr. Schubert, H. Berlioz, F. Mendelssohn, Pappalardo, C. Saint-Saens, Fr. Liszt, Cl. Debussy, H. Vieuxtemps, G. Mahler, A. Bruckner, L. Ornstein, B. Bartok, A. Webern, Sorabji. Daarnaast werden oude schetsen van mijzelf en van (de mede-uitvoerders) Patrick Housen en Dennis Allegaert gebruikt.
• uitvoeringen: in het Gentse conservatorium op 31 maart 2014 en 15 oktober 2014
• opname (de eerste 5 minuten van een versie met solo percussie, onstage ensemble (2 violen, viola, cello, fluit, clarinet, harp, saxofoon, piano, percussie), offstage ensemble A (hoorn, buffetpiano) en offstage ensemble B (accordeon, basclarinet, gitaar)
CENTRA
De piano en piccolo bekleden beide een centrale rol in dit werk. Ze gaan elk hun eigen weg: de piano op de voorgrond, de piccolo op de achtergrond. Rondom deze twee instrumenten creëren de overige instrumenten van het ensemble een klankomgeving van korte, contrasterende fragmenten. Sommige fragmenten groeien net niet -of net wel- uit tot een onafhankelijke derde partij, andere fragmenten verschijnen slechts éénmalig, als een toevallige gebeurtenis.
Het werk wil een gewaarwording van muzikale diepte scheppen. De plaatsing van de uitvoerders, het timbre en het muzikaal materiaal van elke stem dienen dit doel.
Om de partijen met elk een eigen tempo te synchroniseren, functioneert de piano partij als een soort klok. Nagenoeg alle cues om te synchroniseren vertrekken vanuit deze partij zodat de andere instrumenten in grote lijnen de piano volgen. Het samenspel tussen de 7 instrumenten kan zonder dirigent verlopen net als in kamermuziek.
• bezetting: piccolo, clarinet, piano, marimba, viool, altviool en cello
• uitvoeringen: door Spectra Ensemble in het Gentse conservatorium, 28 maart 2013 en 15 oktober 2014
EIGENGANG
Communicatie tussen mensen hoeft niet altijd heel actief te zijn. Ook als mensen enkel in elkaars buurt zijn en niets doen of niet praten met elkaar, is er altijd wel een vorm van communicatie aanwezig. Sinds enkele jaren is dit grensgebied tussen communicatie en non-communicatie voor mij een muzikale inspiratiebron.
In Eigengang hebben vijf stemmen een duidelijke, eigen identiteit die verbonden is met een specifieke speelwijze. Elke stem kent een eigen ontwikkeling waardoor het lijkt of de interactie met de andere stemmen gering of onbestaande is. De muzikale afstand tussen de stemmen is groot terwijl de uitvoerders heel dicht bij elkaar zitten. Door de grote verschillen tussen de stemmen -in tempo, uitvoeringstechniek en notatie- is er geen overkoepelende partituur maar zijn er enkel afzonderlijke partijen per stem. In grote lijnen is elke stem -en de daarmee samengaande techniek- aan één speler toegewezen maar af en toe worden sommige technieken ook meerstemmig. Op die momenten springen de uitvoerders elkaar te hulp en spelen elkaars partij. De synchronisatie tussen de stemmen met verschillende tempi en karakters verloopt zonder chronometers, metronomen of dirigenten. De fysieke nabijheid van de uitvoerders en het feit dat ze samen één instrument bespelen, schept extra mogelijkheden voor de timing van dit op het eerste gezicht chaotische samenspel. De partijen, bewegingen en het instrument van de medespelers vallen immers binnen het directe gezichts- en gehoorsveld van de uitvoerder. Daardoor is een synchronisatie met visuele en auditieve cues mogelijk die complexer is dan in andere ensemblevormen.
Om de timbre verschillen tussen de stemmen in de verf te zetten, wordt intensief gebruik gemaakt van extended piano technieken, zo is er bijvoorbeeld een doek tussen de snaren en de hamers geplaatst waardoor spelen op de toetsen gedempt klinkt.
• uitvoeringen: in het conservatorium, School of Arts, (Gent, januari 2012), het Orpheus Instituut, (Gent, juni 2012 en october 2012) en de University of York, Music Department (mei 2012)
• een live opname van een repetitie
CHUNKS & STREAMS
Chunks & Streams wordt beheerst door een continue stroom van heterogene muziektexturen en muzikale gebeurtenissen die elkaar opvolgen in de tijd of zelfs gewoon over elkaar heen worden gelegd. Geleidelijke transformaties en verschuivingen binden al die gebeurtenissen tesamen. Grotere brokken muziek worden gekomprimeerd tot korte fragmenten door enerzijds extreem korte geluidssamples sequentieel naast elkaar te plaatsen of door anderzijds uiteenlopende muzikale ideeën simultaan te doen klinken. Het eindresultaat speelt met onze waarneming van tijd, identiteit en verschil. Het is tegelijkertijd duidelijk en onvoorspelbaar, in zekere zin chaotisch maar absoluut niet luid of hectisch.
Dit stuk werd gecomponeerd in nauwe samenwerking met het elektrische gitaren quartet Zwerm. Na een eerste repetitie waarbij de uitvoerders en de componist experimenteerden met de plaatsing van de luidsprekers en met de gelijktijdige combinatie van heterogeen muzikaal materiaal, werd de tijd tussen de repetities gebruikt om het materiaal opnieuw te organiseren en te verfijnen. In de uiteindelijke partituur speelt improvisatie weliswaar nog steeds een belangrijke rol, maar daarnaast liggen de struktuur, de spatialisatie en algemene kenmerken van de verschillende muziektexturen vast.
• geschreven in opdracht van het elektrisch gitaarkwartet Zwerm
• uitvoeringen in London (Brunel University, 3 mei 2011 en Cafe Oto, 2 mei 2011), New York (Issue Room Project) en Gent (Stichting Logos, 13 october 2011, en het Orpheus Instituut, 6 october 2011) door Zwerm
• een live opname (concert in Brunel University, London)
DRIEWEG II
Net als Drieweg I is deze compositie een polyfoon werk waarbij de stemmen een zeer onafhankelijke koers varen. Slechts op een paar momenten is er een actieve communicatie tussen de spelers. Over het algemeen concentreert elke muzikant zich op wat hij zelf speelt en neemt hij de anderen slechts waar 'op de achtergrond'. Het stuk is niet geschreven voor vier specifieke instrumenten maar heeft een abstrakte partituur die door allerlei instrumenten (met welomschreven karakteristieken) kan gespeeld worden.
• uitvoeringen: een eerste versie van Drieweg II werd uitgevoerd door Hans Roels en Fabian Coomans tijdens een demonstratie op het festival Jazz & Sounds (februari 2010 - Gent). Daarna volgden uitvoeringen door Manama studenten van het conservatorium van Gent (februari 2011) en door studenten van York University (Music Department) in mei 2011 op een avondconcert van de conferentie 'Embodiment and Experiment'.
• een opname door Ensemble Besides
GORT
Gort is de naam van een stadje en een rivier in Ierland. De streek rond Gort is geologisch gekend voor zijn onderwaterrivieren die in complexe patronen boven- en ondergronds vooruitstromen. Ik ben van jongsaf gefascineerd geweest door de bevreemdende wijze waarop die rivieren tevoorschijn kwamen, in het midden van een weide of op enkele tientallen meters voor de monding in de zee. De speeltechnieken in Gort veroorzaken bijgeluiden en geregeld verdwijnt de toonhoogte volledig in deze bijgeluiden om dan even later opnieuw op te duiken. De cruciale factoren zijn de gedrevenheid en intensiteit die door deze wisselende ruis- en toonhoogtevelden stromen.
Het werk bestaat uit twee delen die in elkaar overlopen. Het 'ontladende' eerste deel heeft een zeer snel tempo en speelt zich grotendeels af binnen een pianissimo dynamiek, het 'opladende' tweede deel is rustiger qua tempo. Gort heeft over het algemeen een percussief karakter, de normale boogtechnieken worden slechts uitzonderlijk gebruikt.
• bezetting: strijkkwartet
• gecomponeerd in opdracht van het Spiegel Quartet
• uitvoeringen: door het Spiegel Quartet op 9 october 2008 in de Singel - Antwerp (B)
SOFFITTO
In Soffitto is een piano keyboard verbonden met een computer die op zijn beurt het automatisch orgel QT en de xylofoon Xy bestuurt. Deze twee instrumenten zijn beide gestemd in kwarttonen. Na experimenten om muzikale technieken, versieringen, harmonieën en frasen te vinden die passen bij deze twee automatische instrumenten, werden computeralgoritmes ontwikkeld (in Pure Data en Python) die tijdens de uitvoering de input van het keyboard bewerken. Sommige details en stukturele elementen zijn vooraf in meer of mindere mate vastgelegd terwijl andere volledig open zijn en tijdens de uitvoering veranderd kunnen worden. Net zoals in live elektronische muziek lopen compositie, improvisatie en interpretatie in elkaar over.
• bezetting: midi-keyboard, computer en 2 muziekautomaten
• in opdracht van vzw Musicon (Gent)
• meer info vind je in de partituur en in de files (Pd-file: soffitto-1.pd, Python file: glisclus7.py, behalve Pure Data en Python moet je ook de python-external voor Pd geïnstalleerd hebben, die kan je vinden op deze website).
• meer info over deze 2 muziekautomaten die gebouwd werden door Godfried-Willem Raes.
DRIEWEG
Drieweg is een polyfoon werk waarbij 3 hoofdinstrumenten elk in een eigen tempo spelen en een vierde instrument dit trio begeleidt. Het stuk is niet geschreven voor vier specifieke instrumenten maar heeft een abstracte partituur die door allerlei instrumenten (met welomschreven karakteristieken) kan gespeeld worden. De eerste versie in Logos werd gespeeld op een speelgoedpiano, melodica en 2 synthesizers maar een uitvoering met bijvoorbeeld xylofoon, clarinet, cello en accordeon of mandoline, accordeon, basblokfluit en harmonium kan ook.
Drieweg klinkt als een soundscape waarin drie duidelijk te onderscheiden stemmen te horen zijn die los van elkaar hun eigen gang gaan maar die als bij toeval toch goed bij elkaar passen.
PATCHWORK
Hans Roels gaf tussen 2007 en 2010 les aan de muziekacademie van Deinze in live elektronische muziek. Tieners vanaf 15 jaar kunnen er al musicerend de basistechnieken van elektronische muziek leren kennen. Omdat er weinig composities bestaan die gebruikt kunnen worden in deze lessen, is Hans Roels zelf begonnen met het componeren van een reeks werken. De stukken zijn meestal gebaseerd op één bepaalde techniek en vormen een soort illustratie van de basistechnieken uit de elektronische muziek. De composities willen ook een beeld geven van de diversiteit die mogelijk is met live elektronica. De aanpak, stijl en uitvoeringswijze verschillen sterk van werk tot werk. Vaak is er ruimte voor improvisatie door de uitvoerders.
De software die gebruikt wordt in deze werken is het gratis open source programma Pure Data dat zowel op Linux, Windows als Apple draait. Speciale hardware (bepaalde types effecten-apparaten of synthesizers) wordt vermeden.
• meer info (partituren, Pure Data bestanden, opnames,...) over Patchwork
• uitvoeringen: tijdens het November Music festival, 16 november 2008 in de Bijloke
RADIO SOUTH
Radio South is een stuk voor 8, 12, 16 of 24 radio's dat uitgevoerd kan worden door kinderen of tieners. Het idee om een stuk voor radio's te maken heb ik bij John Cage gehaald. Elke speler moet 2 plaatsen op zijn radio memoriseren: 1 radiozender (muziek of stemgeluiden) en 1 plaats tussen 2 radiozenders (ruisgeluiden). De spelers staan opgesteld tussen het publiek.
• bezetting: voor 8, 12, 16 of 24 radio's en ev. 1 of 2 willekeurige instrumenten
• uitvoeringen door leerlingen van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans van Deinze
SLOW MOTION
Een stuk waarbij 11 computergestuurde automaten via een keyboard bespeeld worden. Van de drie orgelautomaten worden enkel de windlades (ruis) gebruikt. Voor elke automaat is een andere speelwijze geprogrammeerd. Ook zijn enkele secties (melodische lijnen) vastgelegd. Door live de herhalingen en volgorde van deze delen te kiezen, krijgt het stuk zijn vorm. Het stuk is in feite een patch in Reaktor waardoor één uitvoerder live kan improviseren met die 11 muziekautomaten. Wat de individuele automaten precies spelen, kan ofwel vooraf vastgelegd zijn, ofwel door een (eenvoudig melodisch) algoritme gegenereerd worden of geïmproviseerd worden op het keyboard. Elke uitvoering klinkt daardoor anders.
De geluidsmachines (zoals <PSCH>, <SPRINGERS>, <THUNDERWOOD>) maken het mogelijk om te spelen met kleine verschillen in ruis terwijl het automatische harmonium dan weer heel veel gradaties in de geluidsterkte kan laten horen. Deze twee elementen komen vaak aan bod in Slow Motion.
• bezetting: automatische instrumenten en computer
• uitvoering: dinsdag 17 oktober 2006 in Stichting Logos
• meer info over de automatische muziekinstrumenten die in Logos ontwikkeld en gebouwd worden
POINT BLACK
In Point Black wordt niet enkel "gewoon" op de toetsen gespeeld: de pianist speelt ook op een kartonnen doos die naast hem staat, hij fluit en gebruikt zijn stem. Een aantal toetsen van de piano zijn geprepareerd (rubber, moeren en andere materialen tussen de snaren). De electronica is vnl. granulaire synthese van drie heel korte samples plus een effect op basis van de luidsterkte van de stem- en doosgeluiden.
• bezetting: voor piano en computer (live electronics met software Reaktor)
• uitvoeringen: op 18 juli 2006 in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde van Gent door Reinier van Houdt (NL)
• geschreven in opdracht van vzw Trefpunt